Door: Miranda Nijsse-Wisse

Begin dit jaar ben ik binnen de NKGC contactpersoon geworden voor het herplaatsen van griffons. Een herplaatsing komt niet heel vaak voor, gemiddeld genomen één keer in de drie jaar. “Ach”, dacht ik, “dat kan ik er makkelijk wel eventjes bij doen, zo vaak komt het niet voor”. Dat was toch iets te simpel gedacht.

Wanneer een griffon met stamboom herplaatst dient te worden, wordt heel vaak de fokker ingeschakeld die dan op zoek gaat naar een fijn nieuw baasje. De fokker heeft namelijk meestal in het koopcontract opgenomen dat wanneer de griffon herplaatst dient te worden, dit eerst moet worden gemeld bij de fokker. Maar er zijn situaties waarbij een herplaatsing via de fokker niet mogelijk is en de NKGC gevraagd wordt te helpen.

Vaak is er toch enige haast geboden bij de herplaatsing en dat betekent dat er snel actie moet worden ondernomen. Wanneer iemand aangeeft belangstelling te hebben om een herplaatser in zijn gezin op te nemen, stuur ik een formuliertje toe met daarop een aantal vragen zodat ik een idee heb van hun voorkeuren en wat ze de griffon kunnen bieden. Op het moment dat een griffon herplaatst moet worden, kan ik snel zien of er “op papier” een match is. Is dat het geval, dan neem ik contact op met deze belangstellende.

We gaan iets anders te werk als je het vergelijkt met een dierenasiel. De NKGC bemiddelt tussen de huidige eigenaar en de potentiële nieuwe eigenaar. We nemen de herplaatser dus niet op in ons gezin. De griffon blijft bij zijn huidige baasje totdat er een nieuw baasje is gevonden.

Ook voor de persoon die zijn griffon wilt laten herplaatsen heb ik een aantal vragen voorbereid om een zo goed mogelijk beeld te vormen van de griffon. Wanneer men bepaalde voorkeuren heeft aan de nieuwe eigenaar, dan kunnen ze dat ook aangeven.

Als ik in mijn eigen database een mogelijke match zie, dan leg ik dit voor aan de huidige eigenaar. Die besluit of hij het potentiële nieuwe baasje wilt ontmoeten. Is dat het geval, dan wissel ik hun telefoonnummers uit en kunnen ze contact met elkaar opnemen.

Kan ik in mijn eigen database geen geschikte familie vinden, dan meld ik de griffon, na overleg, aan bij een aantal facebookgroepen die specifiek gericht zijn op het herplaatsen van honden. Ik geef hierbij geen uitgebreide omschrijving van de griffon. Ik vind het namelijk belangrijker dat men aangeeft wat men de griffon kan bieden waarna ik kan bepalen of er een mogelijke match is. Alles doe ik in nauw overleg met de huidige eigenaar.

In april van dit jaar werd ik door iemand gebeld die meer informatie wilde omtrent het herplaatsen van zijn twee griffons. Ik heb hem verteld hoe een herplaatsing in zijn werk gaat. Al pratende bleek dat één van de hondjes van een voor ons bekende fokker kwam. Ik heb hen met elkaar in contact gebracht waarna de fokker op zoek is gegaan naar een nieuw baasje. In overleg met de fokker heb ik een aantal mensen benaderd of ze mogelijk belangstelling hadden in de twee griffons.

Het eerste telefoontje dat ik pleegde was een telefoontje wat ik nooit meer zal vergeten. Ik belde een meneer met de vraag of hij nog op zoek was naar een herplaatser. Het was eventjes stil en vervolgens reageerde hij enorm verbaasd. Het bleek dat meneer juist op die ochtend zijn 14-jarige griffon had laten inslapen. Ik wist even niet wat ik moest zeggen, had een brok in mijn keel en kippenvel over mijn hele lijf. Dit vond ik toch wel heel bijzonder….alsof het zo moest zijn. Op dat moment kwam de herplaatsing niet op het juiste moment voor meneer en ben ik andere mensen gaan benaderen. Uiteindelijk zijn de hondjes door de fokker herplaatst. Gelukkig beide in hetzelfde gezin.

Dat was mijn eerste kennismaking met het herplaatsen van een griffon en in dit geval zelfs twee. Ik merkte dat het me niet in de koude kleren was gaan zitten. Er is een reden waarom mensen hun griffon herplaatsen en dat zijn meestal niet de leukste redenen. Dat doet wat met me.

Slechts enkele weken later werd ik gebeld door een meneer die zijn 6-jarige griffonreu wilde laten herplaatsen. Hij had de griffon op marktplaats gezet maar werd er door een griffonliefhebber op gewezen dat marktplaats wellicht niet het meest geschikte medium was om een nieuwe plek voor een griffon te zoeken. Deze lieve mevrouw heeft hem naar de NKGC doorverwezen (waarvoor dank) en kwam daarom dus bij mij terecht.

Ik heb lang met hem aan de telefoon gezeten en veel met hem geappt om zoveel mogelijk informatie boven water te krijgen. De griffon bleek een stamboom te hebben maar deze was niet meer in zijn bezit. Wel hadden we een chipnummer. In Dutch Dog Data van de Raad van Beheer was de griffon niet geregistreerd. Mogelijk dat we meer zouden kunnen achterhalen via de Franse Raad van Beheer want de griffon kwam uit Frankrijk. Maar omdat ik geen Frans spreek, heb ik de hulp ingeschakeld van onze secretaris Anita Donders. Uiteindelijk heeft zij weten te achterhalen dat de griffon inderdaad een stamboom had en wie de ouders waren. Ook dat was een verrassing want zijn vader bleek een ware veldwerkkampioen te zijn.

Nu alle informatie boven tafel was, kon mijn zoektocht naar een nieuw baasje beginnen. Ik ben eerst de mensen gaan benaderen die hadden aangegeven belangstelling te hebben in een herplaatser. Ik heb alleen die mensen benaderd waarvan ik dacht dat die het beste zouden passen bij de griffon en andersom. Ook het baasje had een aantal voorwaarden waaraan het nieuwe baasje zou moeten voldoen. Dat maakte dat we geen perfecte match hadden en daarom heb ik, na overleg met het baasje, de griffon op facebook geplaatst; op mijn eigen pagina, op een aantal groepen voor griffons en op een herplaatsingspagina. Op dat moment had de NKGC nog geen eigen facebookpagina. Ik werd benaderd door een familie die de griffon heel graag wilden ontmoeten. Ik heb hen met elkaar in contact gebracht en een aantal dagen later zouden ze elkaar ontmoeten.

Middels telefoon- en appgesprekken had ik veel informatie boven water weten te krijgen. Het baasje had eerder al eens benoemd dat de griffon een aantal kale plekken had en daarom de gehele tijd aan jasje aan had ter bescherming van zijn huid. Hij stuurde me hier een aantal foto’s van toe. Ik schrok enorm. Bovenop zijn achterhand en deels op zijn flanken was hij helemaal kaal. Maar het bijzondere was dat de huid er heel mooi uit zag. Hij krabde er niet aan, het was niet rood, het was niet vochtig en er zaten geen korstjes op. Ik kreeg de neiging te denken aan haaruitval door stress maar zeker weten doe je het nooit en bovendien ben ik ook geen dierenarts. Ik heb de foto’s ook laten zien aan de mensen die de griffon zouden gaan ontmoeten. Ondanks de kale plekken, wilden ze hem toch heel graag ontmoeten. Op zondag, de dag van de ontmoeting, ontving ik een prachtige foto. Ze waren onderweg naar huis samen met de griffon. Hij lag op de achterbank met zijn hoofd op de middenconsole. En ja, toen moest ik toch eventjes slikken en een traantje wegpinken. Wat geweldig! Ik gunde hem zo enorm die platina mand en dat dat dan gelukt is, dat is geweldig.

We zijn nu enkele maanden verder. Ik heb regelmatig contact met de nieuwe baasjes. Elke keer weer maakt mijn hart een sprongetje als ik de foto’s en filmpjes zie die ze me doorsturen. Ik ben zo blij voor Noet, want zo heet hij nu, dat ie bij hun terecht is gekomen. Het gaat heel erg goed met hem. Het is een blije hond. Noet volgt (jachthonden)training en maakt grote stappen. Het gaat zo goed, dat hij mogelijk komende winter al mee op jacht mag. Hij is dikke vrienden met Beer, de andere griffon in het gezin. En de kale plekken? ….. die zijn verdwenen. Ongelooflijk.